Author: Quartair

Witte vlag – Rode vlag, symbolen van aggressie

Ceci n’est pas une exposition

“Onno Dirker heeft een tentoonstelling gemaakt, maar wat wordt er nu eigenlijk tentoongesteld? Wat zijn de kunstwerken die gepresenteerd worden en die de aandacht zouden moeten vragen? Zijn het de stierekoppen aan de muur? Wellicht de rozenlogo’s die de wanden vullen of is het misschien het fris opgemetselde vertrek in het midden van de ruimte?

Geen van de ingrediënten geeft uitsluitsel over de samenstelling van het geheel. Het geheel is een constellatie van tekens met de logica van een labyrint. Een labyrint waarin de Minotaurus weliswaar is gedood, maar waarvan de uitgang vooralsnog verborgen blijft. Want talloos veel vragen worden ons gesteld en ieder antwoord is slechts een poging om het spoor niet helemaal bijster te raken.

Waarnaar verwijzen de rozen op de muren (of zijn het soms toch gebalde vuisten)? Zijn het tekens van smart of liefde? Schoonheid of pijn? Zijn het rozen zonder doornen als tekens van onschuld of symboliseren zij in hun bloedkleur de marteldood? Mogelijk vormen de rozen hier een huldeblijk aan de geofferde stieren; het mytische dier dat altijd zoveel angst en ontzag heeft ingeboezemd en dat daarom zowel vereerd als gedood moest worden.

Maar waarschijnlijk wil ik al teveel verklaren en raak ik met ieder woord verder van het beeld verwijderd. De enige uitweg ligt in het dwalen zelf. In de continue gedachtengang over dat wat ik zie en dat wat ik verwacht. Dat wat ik (her)ken en dat wat tegelijk nieuw is. Zoals ik flarden van een gesprek opvang zonder dat ik de conversatie volg, zo krijg ik een gefragmenteerd beeld van een tentoonstelling die misschien wel helemaal geen tentoonstelling wil zijn.” (Tekst: Leo Delfgauw)

Stroom archief

‘Kerstshow’ – een geënsceneerde illusie

18 Dec ’97 – 31 Jan ’98

In de vrieskou van een witte kerst wordt u hartverwarmend ontvangen.  En ook al sneeuwt het buiten niet, binnen heerst Koning Winter en hij leidt u door zijn witte koninkrijk. Maak een tocht door het sprookjesland van de vorst en laat u leiden door een wit konijn.

Deze feestelijke KunstKerst wordt u aangeboden door Zeger Reyers (1966). Onder het motto een geënsceneerde illusie regisseert hij een waar Gesamtkunstwerk; een werk voor alle zintuigen. Een kunstwerk waarin de bezoeker participeert door, in een winters decor, met pijl en boog een hert te schieten.
Laat u eens gaan, neem een kusgrage kerstkikker in ontvangst, wie weet vindt u uw prins!
Bij de opening verzorgt Zeger Reyers een kookles voor gevorderden. Het serviesgoed heeft hij reeds vóór de maaltijd aan de tafel gelijmd, wat doet denken aan de tijden van Fluxus. Het kunstwerk ontstaat samen met het publiek, en het verandert en groeit. Een proces dat het werk van Zeger Reyers typeert. Wat resteert zijn sporen.
Deze kerstshow is als een wintervertelling; een ijzig avontuur met toch veel warme gezelligheid. Is dit geen mooi begin van het einde van het jaar? Geluk!”

Tekst: Leo Delfgaauw

Stroom archief

De Bezetenen van het Ontariomeer

16 Oct – 19 Nov 1997

I grijze salon

Hoe Gerlach en Koop op zoek gaan naar het recept voor een meesterwerk. Dat zij dit in een boek van Georges Perec denken te vinden. Vanwege de titel Een kunstkabinet. Gerlach en Koop verwijten elkaar onnozelheid. Over het faux-terrain en de valstrikken. Gerlach merkt op dat het niet altijd nodig is een plan uit te voeren. Koop twijfelt. De ontdekking van de verzameling niet-geapporteerde stokken. Sommige wanden zijn meer waard dan andere wanden. Wat nu? Gerlach en Koop proberen een zeefdruk aan de man de brengen.

koninklijke bibliotheek

Waarin Koop meent dat je niet iedere pen zomaar in je mond kunt steken. Gerlach en Koop kopen voor vijfentwintig cent een plastic tas waarmee je voor de dag kunt komen.

Eastman-Kodak

Waarin toch maar niets op de planken vloer wordt gelijmd. Hoe het verdwenen schilderij van Jan van Eyck dankzij een slimme zet van Gerlach en Koop toch weer te zien is. Het enzovoorts-principe.

Ontariomeer

Dat een kalf een kwart koe is. Over het inktzwarte water. Gerlach en Koop stellen zich voor hoe het is om een huisdier te hebben. Wie schreef over de bezetenen van het Ontariomeer? Georges Perec? Raymond Roussel? Gerlach herinnert zich het gouden valhek. Koop weet niets van een gouden valhek, het ging toch over bijna vierduizend camera’s en over vijfentachtig kilometer celluloidfilm. Gerlach en Koop halen alles door elkaar. Twistgesprek. Ondertussen schieten ze geen fluit op.

theater

Iets maakt altijd meer indruk wanneer men het uitvergroot. Het doek moet zo nu en dan naar de stomerij. Soms krimpt het. Gerlach en Koop stellen zich voor hoe het is om geen huisdier te hebben. Over de honden van David Teniers. Welk schilderij was er eerder? Deze ruimte is minder geschikt voor jeugdige kijkers, die misschien tegen het idee zouden opzien dat de verzamelaar een viezerik is.

huis

Hoe Gerlach en Koop op zoek gaan naar het recept voor een meesterwerk. Dat zij dit in een boek van Georges Perec denken te vinden. Ondanks de titel Een kunstkabinet. Gerlach en Koop doen hun best. De verhoogde vloer of het verlaagde plafond. De rekenfout en de gevolgen ervan voor nek- en schouderklachten. Verzamelingen. Catalogi. Lijsten. Vergelijkingen. Enzovoorts. Dat Willem van Haecht in een van zijn kunstkabinetschilderijen een werk van Jan van Eyck kopieerde. Roken in het huis van de buren.

renbaan

Waarin Gerlach en Koop een tatoeage laten zetten. Hoe moeilijk het kiezen is. Dat men spijt kan krijgen. Een wand kan ook een vloer zijn. De hardloopwedstrijd. Koop bakt er niets van.

II witte salon

III grijze salon nog eens

Waarin Gerlach en Koop roken in het huis van de buren. In plaats van een konklusie: Gerlach en Koop laten de hond uit die ze niet hebben.

Stroom archief